Η χθεσινή, 29/12/2025, απουσία της αντιπολίτευσης από το κορυφαίο θεσμικό όργανο, από το Δημοτικό Συμβούλιο, δεν ήταν ένα διαδικαστικό θέμα. Ήταν μια πολιτική πράξη. Μια πολιτική επιλογή. Και όπως κάθε πολιτική πράξη, απαιτεί εξήγηση. Γιατί όταν έχεις εκλεγεί με την ψήφο των πολιτών, η απουσία δεν είναι ουδετερότητα, είναι θέση. Μια θέση που συχνά κρύβεται πίσω από μεγάλα λόγια περί δημοκρατίας, ευαισθησίας και θεσμικής ωριμότητας, για να καταλήξει σε κάτι απλό, μόνιμη άρνηση με υπεκφυγές. Όχι ως ξεκάθαρη διαφωνία, αλλά ως τακτική αποφυγής.
Υπάρχει μια βολική παρανόηση ότι η δημοκρατία είναι χώρος άνεσης. Ότι μπορείς να είσαι παρών χωρίς να εκτίθεσαι, να συμμετέχεις χωρίς να δεσμεύεσαι, να διαφωνείς χωρίς να λες όχι. Να απουσιάζεις από εκεί που λαμβάνονται οι αποφάσεις, αλλά να εμφανίζεσαι λαλίστατος εκ των υστέρων. Αυτή η λογική δεν είναι πολιτική στάση.
Η πολυφωνία δεν είναι καταφύγιο. Είναι πεδίο σύγκρουσης. Προϋποθέτει καθαρές φωνές, ανθρώπους που μιλούν, διαφωνούν, κρίνονται. Χωρίς αυτό, καταντά θόρυβος από μισόλογα. Η ομοφωνία δεν είναι αρετή από μόνη της, είναι αποτέλεσμα. Και η παραφωνία δεν είναι πρόβλημα, αλλά ένδειξη ζωής. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αντικαθίσταται από σιωπή.
Στα συλλογικά όργανα όλα κρίνονται με μια ψήφο. Εκεί, το «απέχω» ή το «παρών» δεν είναι περίσκεψη, αλλά αποφυγή ευθύνης. Όχι για λόγους αρχής, αλλά από φόβο κόστους. Από την ανάγκη να μη δυσαρεστηθεί κανείς και να μη δεσμευτεί σε τίποτα. Αυτό δεν είναι ουδετερότητα, είναι ανευθυνότητα.
Το «ναι» σε εκθέτει και γι’ αυτό έχει αξία. Το «όχι» ενοχλεί, αλλά είναι τίμιο. Και τα δύο είναι απαραίτητα στη δημοκρατία. Εκεί που ξεκινά η παρακμή είναι στο «παρών» ως μόνιμο καταφύγιο και στο «λευκό» ως συνήθεια. Όχι ως πράξη αμφιβολίας, αλλά ως αδυναμία άρθρωσης θέσης.
Η πιο ύπουλη παραφωνία είναι η βουβή. Δεν συγκρούεται, αλλά διαβρώνει. Ακυρώνει τον διάλογο, γιατί κανείς δεν ξέρει τι πραγματικά πιστεύεις. Η δημοκρατία δεν χρειάζεται ανθρώπους που κρατούν αποστάσεις. Χρειάζεται ανθρώπους που παίρνουν θέση, ακόμα κι αν κάνουν λάθος. Το λάθος διορθώνεται. Η υπεκφυγή παγιώνεται. Και στο τέλος, οι αποφάσεις θα παρθούν έτσι κι αλλιώς. Το ερώτημα είναι ποιοι θα έχουν το θάρρος να είναι παρόντες πραγματικά.
Γιάννης Βαθυάς
