Τραγικό το περιστατικό που στάθηκε αφορμή για το παρόν σημείωμα. Ο χαμός της Ειρήνης Ζέμπη λόγω της αβελτηρίας των υπευθύνων, όχι του Κ.Υ., αλλά του ΕΚΑΒ να εγκρίνουν την αεροδιακομιδή της πάσχουσας.
Πιο τραγικό ακόμα όμως το διαχρονικά ισχύον καθεστώς που ρυθμίζει τις ζωές μας. Ποιο είναι αυτό;
Κανείς φίλες και φίλοι δεν ξέρει! Ούτε τι γίνεται, ούτε τι του γίνεται! Αντί να ισχύει ένα ξεκάθαρο καθεστώς, όσον αφορά τη δυνατότητα διακομιδής και να μην εξαρτάται η κάθε περίπτωση από την κρίση του έχοντος βάρδια στη σιγουριά της Αθήνας, έχουμε αφεθεί στην τύχη μας. Όχι τώρα. Ανέκαθεν, αλλά πριν ήταν λίγο
καλύτερα.
Έτσι έχει η κατάσταση και από την κεντρική διοίκηση σωτηρία δεν πρόκειται να δούμε, ούτε από τους εκπροσώπους του
Νομού στη Βουλή. Αυτοί περιορίζονται στις εμφανίσεις στις πίτες των Συλλόγων και στις ανούσιες εκδηλώσεις που τους είναι χρήσιμες για τις δημόσιες σχέσεις τους. Συνεπώς μόνη σωτηρία η αντίδραση των τοπικών κοινωνιών και αρχόντων. Δηλαδή Επάρχων, Δημάρχων και Δημοτικών Συμβούλων.
Αλλά αυτό για να γίνει πρέπει οι τελευταίοι να βάζουν πάνω απ’ όλα το συμφέρον της τοπικής κοινωνίας και όχι τη δική τους εικόνα και τις διαπροσωπικές σχέσεις με όσους θεωρούν
κολλητούς και πολιτικούς προστάτες τους. Αν λοιπόν τους ενδιαφέρει η τοπική κοινωνία και το συμφέρον του τόπου, ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν.
Μην δεχθείτε να δεξιωθείτε κανένα τοπικό βουλευτή καθώς και τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης κατά τις εκδηλώσεις για τη γιορτή της Θεοσκεπάστου, αν μέχρι τότε δεν έχει λυθεί θεσμικά και όχι ευκαιριακά το θέμα της αεροδιακομιδής και μόνον αυτής των εχόντων χρεία περίθαλψης συμπατριωτών. Διαφορετικά και αν δεν λυθεί έτσι το θέμα με τον μόνο σίγουρο και εγγυημένο για τους πάσχοντες τρόπο αεροδιακομιδής, το μόνο που μένει για μας είναι η μετακόμιση. Αλλά δεν θα τους κάνουμε τη χάρη!
