Νέα

"Το Τελευταίο σημείωμα" θα παρουσιάσει στην Ἀνδρο ο Παντελής Βούλγαρης




Την νέα του ταινία “Το Τελευταίο σημείωμα” θα παρουσιάσει στο Ανδριακό κοινό ο Παντελής Βούλγαρης το τριήμερο 4-6 Μαΐου 2018, εκτός από τις βραδυνές  προβολές,   θα πραγματοποιηθούν μετά από συννενόηση με τους καθηγητές  και   για τους μαθητές των Λυκείων της Άνδρου με ελεύθερη είσοδο, λεπτομέρειες  λίαν προσεχώς…

Το Τελευταίο Σημείωμα

Δραματική 2017 | Έγχρ. | Διάρκεια: 117′
Eλληνική ταινία, σκηνοθεσία Παντελής Βούλγαρης

με τους: Αντρέα Κωνσταντίνου, Αντρέ Χένικε, Βασίλη Κουκαλάνι, Μελία Κράιλινγκ, Τάσο Δήμα

Η αληθινή ιστορία του 34χρονου Ναπολέοντα Σουκατζίδη, ο οποίος εκτελούσε χρέη διερμηνέα για τον Γερμανό διοικητή του στρατοπέδου Χαϊδαρίου Καρλ Φίσερ και ήταν ένας από τους 200 αγωνιστές οι οποίοι εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την 1η Μαΐου 1944.

Κριτική από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο

Η εκτέλεση των 200 κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944, η μαζικότερη που έγινε ποτέ στην Ελλάδα, απασχολεί τον Παντελή Βούλγαρη στο Τελευταίο Σημείωμα, από την εναρκτήρια σεκάνς ως το παρατεταμένο, ίσως υπερβολικά δραματικό φινάλε. Το επίκεντρο είναι ο Ναπολέων Σουκατζίδης (δωρικός, πειστικός ο Ανδρέας Κωνσταντίνου), νέος, αγωνιστής, διερμηνέας του ναζί διοικητή στο Μπλοκ 15 στο Χαϊδάρι, το διαβόητο στρατόπεδο συγκέντρωσης – ευθέως ανάλογο με τα κολαστήρια στη Γερμανία και στην Πολωνία την ίδια περίοδο. Ο Σουκατζίδης δέχτηκε το πόστο αναγκαστικά, απρόθυμα, και λόγω χαρακτήρα όχι αδιαμαρτύρητα, και έπαιξε έναν διπλό ρόλο, ειδοποιώντας τους κρατούμενους συντρόφους του όποτε μπορούσε να αποσπάσει πληροφορίες, την ίδια στιγμή που έκανε τη δουλειά του όσο πιο υπεύθυνα του ζητούσαν οι Γερμανοί. Η σχέση του με τη Χαρά (η Μελία Κράϊλινγκ έξοχη στη λιτή, τελευταία σκηνή της), μια νοσοκόμα που με καρτερία και περηφάνια τον επισκεπτόταν στη φυλακή, λειτουργεί ως υπενθύμιση αλλά και φαντασιακό παράθυρο σε μια ζωή που ίσως ανθούσε κάτω από καλύτερες συνθήκες και ο Βούλγαρης την τοποθετεί ανάμεσα στις προσωπικές συγκρούσεις του ήρωα, το κουράγιο που δεχόταν και έδινε στους συναγωνιστές του αλλά και τη δυσπιστία που αντιμετώπιζε από έναν καλό του φίλο, ο οποίος, δικαίως, δεν έβλεπε με καλό μάτι την ιδιαίτερη μεταχείριση της οποίας έτυχε από τον διοικητή (εξαιρετικός ο Αντρέ Χένικε). Ανάμεσα στον Σουκατζίδη και στον άτυπο προϊστάμενό του αναπτύσσεται η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή της ταινίας, ένα παιχνίδι επιβολής και ανθεκτικότητας που συμπυκνώνει το παράλογο του πολέμου, την ιδεολογική διελκυστίνδα μεταξύ δύο έξυπνων και καθόλα λογικών ανδρών, μια άσκηση βαρβαρότητας με ανθρώπινες ανάσες. Επιπλέον, η ματιά του Σίμου Σαρκετζή και η μουσική με τους ήχους του The Boy προσδίδουν μια σύγχρονη στόφα σε ένα κλασικό στόρι που δεξιοτεχνικά ξεφεύγει από το μελό και τον διδακτισμό, με ήρεμη δύναμη και πίστη στους χαρακτήρες. Πηγή: www.lifo.gr

Αφήστε ένα σχόλιο