Η τραγωδία των Τεμπών συνεχίζει να συγκλονίζει την ελληνική κοινωνία και να εμπνέει πρωτοβουλίες μνήμης και προβληματισμού. Με αφορμή το δυστύχημα στα Τέμπη, οι μαθητές του Γυμνασίου–Λυκείου Κορθίου προχώρησαν στη δημιουργία της «Απουσίας», μιας καλλιτεχνικής δράσης αφιερωμένης στα θύματα.
Η «Απουσία» αποτελεί ένα έργο μνήμης και συμβολισμού. Μέσα από εικαστικές παρεμβάσεις, ποιητικά κείμενα ή θεατρικά δρώμενα, οι μαθητές επιχειρούν να αποτυπώσουν το κενό που άφησε πίσω της η τραγωδία — το κενό στις οικογένειες, στους φίλους, στην κοινωνία.
ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΥΘΥΝΗΣ, ΑΠΟΥΣΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
Σαν σήμερα πριν από τρία χρόνια, άνοιξε μια πληγή στην καρδιά όλων μας, μια πληγή που παραμένει ακόμη ανοιχτή. Το βράδυ της 28 ης Φεβρουαρίου χάθηκαν δεκάδες ζωές νέων κυρίως ανθρώπων που ταξίδευαν γεμάτοι όνειρα, σχέδια και ελπίδες. Μέσα σε λίγα λεπτά το γέλιο έγινε σιωπή και το μέλλον μετατράπηκε σε ανυπόφορο πόνο.
Μετά την τραγωδία στα Τέμπη, ολόκληρη η κοινωνία ένιωσε σαν μια μεγάλη οικογένεια που πενθεί. Η θλίψη απλώθηκε παντού, στα σπίτια, στα σχολεία, στους δρόμους. Άνθρωποι κάθε ηλικίας ενώθηκαν, άναψαν κεριά, άφησαν λουλούδια και έμειναν σιωπηλοί, τιμώντας τη μνήμη των θυμάτων. Μαζί με τον πόνο, γεννήθηκε και έντονη οργή για τα λάθη και τις παραλείψεις που οδήγησαν σε αυτή την
απώλεια.
Χιλιάδες πολίτες κατέβηκαν σε συγκεντρώσεις, ζητώντας αλήθεια, διαφάνεια και απόδοση ευθυνών. Η κοινή απαίτηση για δικαιοσύνη έγινε φωνή δυνατή που δεν ζητά εκδίκηση, αλλά σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή.
Ο χρόνος μπορεί να περνά, όμως ο πόνος δεν σβήνει. Τα Τέμπη δεν είναι απλώς ένα σημείο στον χάρτη, είναι ένα σύμβολο μνήμης, απώλειας και ευθύνης.
Κάθε όνομα που χάθηκε είναι μια ιστορία που δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί, ένα όνειρο που έμεινε στη μέση. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην ξεχάσουμε, να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη τους όχι μόνο με λόγια αλλά με στάση ζωής. Να απαιτούμε ασφάλεια, δικαιοσύνη και σεβασμό στην ανθρώπινη αξία. Γιατί μόνο τότε ο πόνος θα μετατραπεί σε δύναμη και η απώλεια σε υπόσχεση
πως καμία ζωή δεν θα χαθεί ξανά τόσο άδικα.
Μαθητές/τριες Γυμνασίου- Λυκείου Κορθίου Άνδρου
Το δάκρυ έγινε αγώνας
Στων Τεμπών τη νύχτα πάγωσε η φωνή
μα έγινε υπόσχεση, έγινε κραυγή.
Δεν ήταν αριθμοί, ήταν καρδιές
όνειρα, γέλια και μικρές στιγμές.
Μα απ’ τα δάκρια ανθίζει φώς,
κι ο αγώνας μας γίνεται όρκος ζωντανός.
Για τα όνειρα που δεν έφτασαν
Στων Τεμπών τη νύχτα ράγισε η γη,
κι έμεινε πάνω μια βαριά σιωπή.
Φωνές που σβήσαν πριν χαράξει η αυγή,
όνειρα στάχτη μέσα στη σιωπή.
Μα κάθε δάκρυ γίνεται φωτιά,
κι η μνήμη σας χτυπάει στην καρδιά.
Πενήντα εφτά όνειρα καλύφθηκαν κρυφά,
ζωές που ποτέ δεν φτάσαν σε ζεστή αγκαλιά.
