Πολύ μυστήριο επικρατεί τον τελευταίο καιρό στο ποταμάκι του Παραπορτίου. Και μυστήριο από εκείνα που σε κάνουν να ξύνεις το κεφάλι σου και να αναρωτιέσαι αν τελικά κάτι δεν καταλαβαίνεις εσύ ή αν απλώς συμβαίνουν πράγματα… ανεξήγητα.
Περάσαμε λοιπόν ένα δύσκολο καλοκαίρι και ένα φθινόπωρο με λειψυδρία – από αυτές που όλοι φοβόμαστε. Κι όμως, το ποτάμι, πεισματάρικο όπως φαίνεται, δεν στέγνωσε. Η κοίτη του κράτησε νερό, έστω και λίγο. Σε λίγο ήρθαν και οι βροχές και –ευτυχώς– άρχισε πάλι να κυλάει εκείνο το ευλογημένο νεράκι προς τη θάλασσα. Σε άλλα σημεία επιφανειακά και σ΄ άλλα υπόγεια τόσο όσο να μεγαλώνει και η μικρή λίμνη που σχηματίζεται μπροστά στη θάλασσα.
Όσο υπάρχει κύμα, τόσο υψώνεται το ανάχωμα της άμμου και τόσο περισσότερο νερό συγκεντρώνεται. Ένας μικρός, φυσικός ταμιευτήρας θα έλεγε κανείς — από αυτούς που η φύση φτιάχνει μόνη της, χωρίς μελέτες και εργολαβίες σαν αυτούς που υπάρχουν στη Βόρη , στ’ Άχλα και στα Γιάλια.
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας.
Εμφανίζεται μια μπουλντόζα που σκάβει ένα ωραιότατο αυλάκι στην παραλία και μέσα σε λίγα λεπτά το γλυκό νερό βρίσκει τον δρόμο του προς τη θάλασσα. Η μικρή λίμνη εξαφανίζεται, ο φυσικός ταμιευτήρας παύει να υπάρχει και όλα επανέρχονται σε μία παράξενη τάξη. Χωρίς να περνάει καμία άσφαλτος από την παραλία , χωρίς να υπάρχει κάποιο κακότεχνο μπετονένιο γεφύρι που να φράζει και να εμποδίζει την διεύλευση τροχοφόρων και πεζών. Προφανώς πρόκειται για κάποιο υψηλότερο σχέδιο διαχείρισης υδάτων που οι απλοί πολίτες δεν μπορούμε να αντιληφθούμε.
Γιατί φυσικά, ποιος θα σκεφτόταν ότι αυτό το νερό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί; Για παράδειγμα για πότισμα φυτών. Ή –ας πούμε– ως πρόχειρο απόθεμα νερού σε περίπτωση πυρόσβεσης. Όχι, όχι. αυτές είναι ανήκουστες ιδέες σε μια Υδρούσα.
Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, παλιότερα τα πράγματα ήταν ακόμη πιο… δημιουργικά. Κάθε άνοιξη, ένα βαρέλι πετρέλαιο έπρεπε με άδεια των αρχόντων να ριχτεί στη λίμνη, ώστε να εξασφαλιστεί ο ήσυχος ύπνος των περιοίκων τους θερινούς μήνες, χωρίς σίτες και άλλες περιττές κουνουπιέρες . Λύση πρακτική, δοκιμασμένη στον χρόνο.
Και έτσι επιστρέφουμε στο αρχικό και εξαιρετικά ενδιαφέρον ερώτημα : γνωρίζει κάποιος τον λόγο για τον οποίο πρέπει το γλυκό νερό να φεύγει τόσο γρήγορα προς τη θάλασσα;
Αν ζούσε ο πρόωρα χαμένος αγαπητός φίλος και σύντροφος στον οικολογικό χώρο Βαγγέλης Πισσίας , θα καταδίκαζε την ανεξήγητη αυτή ενέργεια και με τον γνωστό του απλό αλλά επιστημονικά τεκμηριωμένο λόγο θα μας εξηγούσε πόσο πολύτιμοι είναι οι μικροί αυτοί υγρότοποι που προκύπτουν από την ίδια την διαδικασία εξέλιξης της Φύσης ! Εκείνος – και εγώ φυσικά – είμαστε οπαδοί της θεωρίας ότι καμία φυσική δημιουργία δεν πρέπει να αναιρείται ή να διακόπτεται από ανθρώπινες παρεμβάσεις χωρίς προφανή και αιτιολογημένη χρησιμότητα για το κοινωνικό σύνολο ! Επίσης με τις μελέτες του στη Υδρολογία υποστήριξε το αυτονόητο – ότι στην εποχή μας , με το φαινόμενο της Κλιματικής Αλλαγής, της αυξανόμενης ξηρασίας και της ερήμωσης των αυτοφυών εκτάσεων δεν μπορούμε να σπαταλούμε την παραμικρή ποσότητα των φυσικών ροών νερού , με μικρά έργα εγκάρσια στον ρου των ρεμάτων να συλλέγουμε σε λιμνοδεξαμενές το νερό της βροχής και να μην επιτρέπουμε να καταλήγει στην θάλασσα , οριστικά χαμένο και συμβάλλοντας παράλληλα στην μεταβολή της αλατότητας του θαλασσινού νερού – που δημιουργεί προβλήματα και στην θαλάσσια βιοποικιλότητα (πανίδα και χλωρίδα) ! Όλα αυτά όμως είναι μάλλον “ψιλά γράμματα” η ίσως και απολύτως πλήρως αγνοημένα για τους υπεύθυνους τέτοιων αποτρόπαιων έργων σαν αυτό στο Παραπόρτι – ένα φυσικό χ΄ωρο που και εγώ μεγάλωσα από παιδί και λάτρεψα !!
Οτιναναινισμος λέγεται και είναι κολλητικο.