Τόσα χρόνια έχουν περάσει από τον πρώτο μου ρόλο σε ταινία — τότε που πίστεψα πως ανοίγει ο δρόμος για το κινηματογραφικό στερέωμα. Τελικά, ο δρόμος δεν άνοιξε…ούτε μία γραμμή δεν γράφτηκε για τα υποκριτικά μου προσόντα. 
Και να που τώρα, λίγο πριν μπω στην έβδομη δεκαετία της ζωής μου, έρχεται πρόταση. Ρόλος πάλι μικρός , πάλι βουβός Στη νέα ταινία του Αλέξανδρου Βούλγαρη.
Χαράματα στη Ραφήνα. Το συνεργείο έτοιμο, καμαρίνια, ενδυματολόγος, μακιγιέζ, καφέδες… όλα στην εντέλεια. Εγώ επίσης: ντυμένος, βαμμένος και έτοιμος για τη μεγάλη μου στιγμή.
Μόνο που η μεγάλη μου στιγμή είχε λίγο… κούνημα, έπρεπε μα μπω σε βάρκα, εγώ ασταθής, η θάλασσα ήσυχη μεν, αλλά το σουέλ όμως δυνατό. Η παραγωγή φρόντισε, είχε έτοιμο κασκαντέρ για την βάρκα. Έτσι, η δική μου ηρωική συμμετοχή περιορίστηκε στο γκρο πλαν.
Και μόλις μου έδωσε ο Αλέξανδρος και ο Σίμος οδηγίες, μου ήρθε στο νου ο μπάρμπα Βαγγέλης, ο παππούς μου, το 1922, σε μία βάρκα, με φόβο, ελπίδα και τους εφτάψυχους επιβάτες να πλησιάζει προς τα δω…
‘Ολα καλά μου είπαν πήγαν… ίσως, όχι ίσως, ήταν ο ρόλος της ζωής μου.
Περισσότερα για την ταινία σε λίγο…
