Η ανάγκη να πιστέψουμε ξανά στην ανθρώπινη καλοσύνη είναι επείγουσα.
“Προσπαθώ να πω δυο λόγια για την ομορφιά του ανθρώπινου είδους, για την ποιητική του διάσταση και λέξεις όπως ασφυξία, συντριβή, δυσθυμία, καταστολή, ασυδοσία, διαφθορά, βία σχηματίζονται χωρίς να το πολύ σκεφτώ στο χαρτί.
Βάζω δίπλα τη λέξη θέατρο και τότε λέξεις όπως αντίσταση, επαναπροσδιορισμός, συσχετισμός, σύνδεση αρχίζουν εμφανίζονται.
Το θέατρο είναι η τέχνη των σχέσεων: από την ίδια του την τεχνική – την υποκριτική, την δραματουργία, την σύνθεση – μέχρι το τρόπο που ανεβαίνει η παράσταση.
Μέσα σε αυτή την ιστορική πραγματικότητα που απομονώνει το άτομο και το υποχρεώνει να αναπτύσσει ανταγωνιστικές ως επι των πλείστων σχέσεις με το Άλλο, με τον χρόνο, με τον πλανήτη, με τη ζωή, μέσα σε ένα ασφυκτικό σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης όπου η δημιουργία, η ποιητική διάσταση της ζωής και της ανθρώπινης φύσης, στεγνώνει και απορρίπτεται το θέατρο, η τέχνη γενικότερα προσφέρει καταφύγια στην ουτοπία, στην πίστη στην ανθρώπινη καλοσύνη, στην τρυφερότητα και στην ευαισθησία.
Σε αυτό το διήμερο θα δοκιμάσουμε να γίνουμε λίγο περισσότερο άνθρωποι. Να μεγαλώσουμε την καρδιά μας. Να δημιουργήσουμε έναν εξω-καπιταλιστικό, έξω καθημερινό τόπο, επιχειρώντας να διαπεράσουμε το πέπλο της σκοτεινιάς των ημερών και να συνθέσουμε το χορικό της συνάντησης μας.
Τι θα κάνουμε;
Θα παίξουμε.
Θα τραγουδήσουμε.
Θα χορέψουμε.
Θα αφουγκραστούμε.
Θα ακολουθήσουμε.
Θα οδηγήσουμε.
Θα θρέψουμε την ψυχή μας.
Το διήμερο απευθύνεται σε όσες όσους όσα θέλουν να ξαναδούμε το θέμα της πίστης στην ανθρώπινη καλοσύνη.
Να γίνουμε ερώτηση μπάς και πάρουμε άλλη από την διαδεδομένη απάντηση…..”
|
|
