Τρέχοντας τα κύματα, Τρίτη 20/5 - Ο Περίγυρος της Κινηματογραφικής Λέσχης Άνδρου

Οι προβολές γίνονται στο Δημοτικό Θέατρο κάθε Τρίτη , Πέμπτη, Σάββατο στις 21:00 με ελεύθερη είσοδο

Χορηγός:

Η σημερινή ταινία:
Τρέχοντας τα κύματα
Σκηνοθεσία Γιάννης Καραπιπερίδης. Διάρκεια 81′

Η ταινία παρακολουθεί το προσωπικό ταξίδι του Γιώργου Παπαλιού από την Αλεξάνδρεια, όπου γεννήθηκε, στην Αθήνα, και σε όλον τον κόσμο, σε διάλογο με την ιστορία της Ελλάδας των τελευταίων 60 χρόνων.

Στο βιογραφικό του ξεχωριστή θέση κατέχει η συνεργασία του με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στην παραγωγή των πρώτων ταινιών του, αλλά και η θητεία του ως προέδρου του Κέντρου Κινηματογράφου (2006-2013), στη διάρκεια της οποίας στήριξε και προώθησε νέους δημιουργούς (όπως ο Λάνθιμος). «Κάνουμε τεράστια εξαγωγή πολιτισμού μέσα από τις ταινίες», λέει με έμφαση.

Τα σκοτεινά χρόνια δεν χρηματοδοτούσε μόνο τον «Θίασο». Την ίδια περίοδο (γύρω στο 1973) είχε τηλεφωνήσει μόνος του στον Τάσο Ψαρρά για να ενισχύσει την ταινία του «Δι’ ασήμαντον αφορμή» (μια πολιτική δολοφονία σε ένα καπνοχώρι της Μακεδονίας το 1953). Ο σκηνοθέτης διηγείται εκείνη την εμπειρία στον φακό.

Το ντοκιμαντέρ του Γ. Καραπιπερίδη μας ταξιδεύει στον κόσμο του Παπαλιού. Πρόσωπα που έχουν αφήσει ευκρινές αποτύπωμα στο ελληνικό σινεμά, αλλά και με διεθνές προφίλ, όπως ο διευθυντής φωτογραφίας Αλέξης Γρίβας, συνοδοιπόροι του σε διάφορες περιόδους του βίου του, η οικογένειά του, αλλά κυρίως η στιβαρή παρουσία του ίδιου του «πρωταγωνιστή», συνθέτουν ένα πολυμέτωπο αφήγημα. Οι πρώτες σκηνές είναι από επίσκεψή τους στην Αλεξάνδρεια, όπου ο Γ. Παπαλιός τούς ξεναγεί στον γενέθλιο τόπο του, εντελώς αλλαγμένο, αλλά με κτίρια που έχουν διασωθεί, σαν «κουκκίδες» στην προσωπική διαδρομή του. «Το 1957, κοντά στην 25η Μαρτίου, θυμάμαι, έρχομαι στην Ελλάδα». Και ριζώνει. Παντρεύεται τη μαχητική ντοκιμαντερίστρια Μαίρη Χατζημιχάλη, με την οποία έχουν συμπληρώσει 55 χρόνια μαζί («το εσύ και το εγώ έγιναν συνώνυμα»), αποκτούν δύο παιδιά, την Ντορίνα Παπαλιού (αναγνωρισμένη συγγραφέα) και τον Νίκο (που ασχολείται με τα καράβια).

Στους τοίχους, τα κινηματογραφικά βραβεία συναγωνίζονται τα αθλητικά έπαθλα. Στον επίλογό του «δένει» τα χιλιάδες χιλιόμετρα που έχει διανύσει, παραλληλίζοντας τον μαραθώνιο με τη ζωή ενός ανθρώπου: «Τα πρώτα 10 χλμ. είναι εύκολα, είσαι ξεκούραστος. Τρέχεις. Τα επόμενα 20 χλμ. είναι τα δύσκολα, με ανηφόρες και κατηφόρες. Τα υπόλοιπα 10 χλμ. ετοιμάζεσαι να βγεις στη σύνταξη, τώρα θα ξεκουραστώ λες, αλλά αρχίζουν τα προβλήματα υγείας. Παλεύεις να τα καταφέρεις. Κι όταν φτάσεις στα τελευταία 2 χλμ., περνάει όλη σου η ζωή σαν ντοκιμαντέρ…». Στο τέλος, δεν ξέρεις ποια ιδιότητα κόβει το νήμα: του μαικήνα του κινηματογράφου, του παραγωγού ταινιών, του εφοπλιστή, του μαραθωνοδρόμου;

Στον απολογισμό του Γιώργου Παπαλιού, «αν οι καλές στιγμές είναι πολλές τότε, ναι, είσαι πολύ πλούσιος». Ποιος θα διαφωνήσει ότι αυτός είναι ο πραγματικός πλούτος ενός ανθρώπου; Μοιάζει τετριμμένο και κοινότοπο, είναι όμως αληθινό. Αυτό το εσωτερικό χαμόγελο, της ψυχής, δεν μετριέται ούτε με βραβεία ούτε με έπαθλα. Δεν τα χρειάζεται, εξάλλου.