H θρυλική ταινία “Ο άνθρωπος με το χρυσό χέρι” σινέ αυλή, Πέμπτη 16/7

Αμερικάνικη ταινία δραματική, 1955 | Α|Μ | Διάρκεια: 119′,

σκηνοθεσία Ότο Πρέμινγκερ

με τους: Φρανκ Σινάτρα, Ελέανορ Πάρκερ, Κιμ Νόβακ, Αρνολντ Στανγκ, Ντάρεν ΜακΓκάβιν.

Ο Φράνκι Μασίν είναι ένας ικανότατος ντίλερ του πόκερ, σπουδαίος ντράμερ αλλά και εξαρτημένος από τα ναρκωτικά. Βγαίνοντας από τη φυλακή, προσπαθεί να κάνει μια νέα αρχή ως μουσικός, αλλά οι δύο άλλες του ιδιότητες δεν του αφήνουν περιθώρια.
Συνεπαρμένος από το θέμα του «εθισμού», ο Οτο Πρέμινγκερ αφαίρεσε σχεδόν ολοκληρωτικά από την ιστορία τη θητεία του πρωταγωνιστή στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εμφανίζοντάς τον στην πρώτη σκηνή να επιστρέφει από ένα διάστημα αποτοξίνωσης σε κλινική. Ο εθισμός του, όπως αναφέρει σε σκηνή της ταινίας, προέκυψε απλά «για την πλάκα», ενώ το θέμα της χρήσης έγινε ουσιαστικά κεντρικό στην ιστορία του από εκεί που αρχικά ήταν περιφερειακό. Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η ταινία του Πρέμινγκερ είναι ένα αριστοτεχνικό θρίλερ που διασχίζει το σκηνικό μέσα στο κινηματογραφικό στούντιο όπου γυρίστηκε σαν να περιπλανιέται μέσα στους διαδρόμους του μυαλού ενός junkie, ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας κλίμακες ανάγκης και στέρησης, ανεξέλεγκτου ντελίριου και οργής, καταλήγοντας σε πολλαπλά αδιέξοδα επιστροφής στο μηδέν.
Σε μια από τις πιο σκληρές, σκοτεινές απεικονίσεις της ζωής ανθρώπων που δεν τους επιτρέπεται να αγαπήσουν, να αλλάξουν ζωή, να ευτυχήσουν, καταδικασμένοι να περιστρέφονται κι αυτοί γύρω από συνεχείς λάθος αποφάσεις και την ανάγκη για επιβίωση, ο Οτο Πρέμινγκερ κάνει με τον «Ανθρωπο με το Χρυσό Χέρι» τη δική του τομή πάνω στο αμερικάνικο όνειρο. Ο Φράνκι Μασίν, με το χρυσό χέρι λόγω της φήμης του στα χαρτιά, θα απαντήσει στο πρώτο «τι κάνεις;» που θα του απευθυνθεί με την επιστροφή του ότι «Είμαι καθαρός». Αλλά πριν από όλους η ίδια η ταινία προδίδει πως ο νέος αυτός εαυτός του δεν θα διαρκέσει για πολύ. Οι λογαριασμοί του με το παρελθόν, η αδυναμία της θέλησης του και ένα μωσαϊκό ανθρώπων που τον κρατάνε καθηλωμένο στη φυλακή της εξάρτησης του, όλα θα τον οδηγήσουν ξανά και ξανά στο καταφύγιο/φυλακή της χρήσης.
Ντοκιμαντερίστικης ειλικρίνειας, μέγιστης έντασης και τολμηρό για την εποχή του, μοντέρνας αντίληψης δράμα με εμβληματικό τζαζ σάουντρακ του Έλμερ Μπερνστάιν.