Ήταν μια από εκείνες τις καλοκαιρινές βραδιές που η μουσική, ο τόπος και η ατμόσφαιρα συναντιούνται και δημιουργούν μια εμπειρία που δύσκολα ξεχνιέται.
Την Τρίτη 18/8/26, στα πλαίσια του 12ου Φεστιβάλ Άνδρου, στον Άγιο Ταξιάρχη της Μεσαριάς, την κρυμμένη βυζαντινή εκκλησία με τις φθαρμένες από τον χρόνο μορφές των αγίων να αχνοφαίνονται ακόμη στους τοίχους της, η παλιά μουσική για έγχορδα ακούστηκε διαφορετικά.
Έμπειροι και δεξιοτέχνες μουσικοί παρουσίασαν εξαίσιες, γνωστές και αγαπημένες μελωδίες, που απλώθηκαν παντού: στο προαύλιο, στην παλιά εκκλησία τις άκουσαν οι άγιοι, σκόρπισαν στα γύρω κτήματα, ανάμεσα στα πελώρια κυπαρίσσια, στα λάινα, στις συκιές. Φτάνοντας ψηλά, χώθηκαν μέσα στα σπίτια από τις ανοιχτές πόρτες και τα παράθυρα και, ακόμα πιο ψηλά, μέσα από σπασμένα τζάμια τρύπωσαν στα παρατημένα πυργόσπιτα. Μαζί, παντού, και τα τζιτζίκια κράτησαν διακριτικά το δικό τους σιγόντο. Μια αληθινή μυσταγωγία.
Για λίγες ώρες, ένας τόπος που κουβαλά τη σιωπή και τη μνήμη αιώνων γέμισε μουσική και ανθρώπινη παρουσία.
Οι μαλλιασμένες πέτρες, οι αγιογραφίες, το φως, οι μελωδίες και το φυσικό τοπίο έγιναν ένα. Μια συγκινητική συνάντηση της ιστορίας του τόπου με τη ζωντανή καλλιτεχνική δημιουργία.
Η ιδέα της συναυλίας σ΄αυτό το τόπο ανήκει στον ιδρυτή του Ανοιχτού Θεάτρου και του Φεστιβάλ Άνδρου, Αλκιβιάδη Τάττο, και αξίζει να έχει συνέχεια με τους συνεργάτες γύρω του.
Γιατί η Άνδρος κρύβει πολλούς τέτοιους μοναδικούς, σχεδόν μυστικούς τόπους, που μπορούν, έστω για ένα βράδυ, να ζήσουν άξαφνα με λίγη μουσική, θέατρο ή ποίηση.
Η αρχή έγινε στον Άγιο Ταξιάρχη. Μακάρι να ακολουθήσουν κι άλλες τέτοιες βραδιές, σε κρυμμένες γωνιές της Άνδρου, γιατί κάποιες φορές δεν χρειάζονται μεγάλη σκηνή και πολλά φώτα.
Αρκούν ένας ξεχωριστός τόπος, λίγοι καλοί μουσικοί και η μαγεία της στιγμής, για να γεννηθεί μια αξέχαστη βραδιά.
Ευτυχώς, επέζησα για να ζήσω κι αυτή τη στιγμή! Ευχαριστώ, ε, ένα βιντεάκι ενθύμιο είναι απαραίτητο!
