Σκοτεινό και μπερδεμένο γαμήλιο βράδυ στην Άνδρο

Την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026 άργησα να πάω στο Παραπόρτι, για να ταΐσω τις πάπιες.
«Άντε να κλαδέψω κι ένα ακόμα αλμυρίκι», είπα, όπως κάθε φορά. Όμως βραδιάστηκα.

Τα φώτα από το πάρκινγκ Παραπορτίου, ηλιακά και μη , μέχρι τη σκοτεινή γέφυρα, ήταν όλα σβηστά — όπως κάθε βράδυ.
Εμείς οι επαγγελματίες του νησιού κάθε 1η Σεπτεμβρίου αρχίζουμε βιαστικά να κατεβάζουμε ρολά, τα φώτα ξέρουν και κατεβαίνουν μόνα τους.
Τελείωνα το κλάδεμα σ΄ένα αλμιρίκι όταν ξαφνικά, φώτα έπεσαν πάνω μου. Άρχισαν να καταφθάνουν αστραφτερά SUV και τζιπ. Από την πλευρά όπου βρισκόμουν, με το αχνό φως του καντράν του αυτοκινήτου , διέκρινα στη θέση του συνοδηγού μια γυναίκα με καθρεφτάκι να βάζει τις τελευταίες πινελιές στα ζυγωματικά της.
Ύστερα από δέκα λεπτά, τα αυτοκίνητα πήραν στροφή να φύγουν και πέρασαν πάλι από μπροστά  μου. Τούτη τη φορά, στη μεριά μου ήταν ο οδηγός, που σταμάτησε και με ρώτησε:
— Πού βρίσκεται η Αγία Θαλασσινή; Την έχουμε βάλει στο GPS και αυτό μας έφερε εδώ, στην ερημιά.

Την ίδια στιγμή κοίταξα την κλειστή  εκκλησία της Θεοσκέπαστης.
Γιατί να μου συμβεί και αυτό; Ιδού η απορία! Το είδα ψύχραιμα όμως το πράγμα. Παναγίες και οι δύο, Θαλασσινή η μία, Θεοσκέπαστη η άλλη — μπερδεύτηκαν τα υπερσύγχρονα όργανα.
— Γράψτε «Πλακούρα», τους πρότεινα.
Η κοπέλα κοίταξε την οθόνη και μου απάντησε απογοητευμένη:
— Καμία ανταπόκριση!
Αστραπιαία μου ήρθε η λύση:
— Βάλτε «Ταβέρνα Ο ΝΟΝΑΣ»!
Και, ω του θαύματος, η διαδρομή χαράχτηκε αμέσως!
— Όταν φτάσετε εκεί, θα δείτε το εκκλησάκι της Παναγίας της Θαλασσινής επάνω στον βράχο φωτισμένο, τους είπα.
Γύρισα το ποδήλατο και ετοιμάστηκα να φύγω. Εκείνη τη στιγμή, όμως, άρχισαν να καταφθάνουν κι άλλα παρόμοια αυτοκίνητα. Ήρθαν αντιμέτωπα με τα πρώτα και αναγκάστηκαν όλα μαζί να κάνουν όπισθεν στον σκοτεινό, στενό δρόμο, έξω από του Ράλλια.
Όταν επιτέλους έφτασαν στη σκοτεινή τσιμεντένια γέφυρα, ξεμπλόκαραν και έφυγαν…

Τα GPS βάλθηκαν απόψε να γνωρίσουν στους επισκέπτες μια άλλη πλευρά της Χώρας, τη σκοτεινή.
Έφυγα κι εγώ, πήγα στο σπίτι, πήρα το drone και ζήτησα από τη Χαρίκλεια να με πάει ως την Αγία Θαλασσινή.

Ήθελα να τραβήξω τον φαντασμαγορικό γάμο, με τους κοσμικούς καλεσμένους για τον οποίο άκουγα εδώ και μέρες, στο εμβληματικό εκκλησάκι της Χώρας, και να χρησιμοποιήσω τα πλάνα σε ένα βίντεο που ετοιμάζω.
Αλλά φευ!
Προσπαθώντας να αποφύγουμε τα αυτοκίνητα που είχαν μπλοκάρει τον δρόμο στο Ξενία, στρίψαμε προς την πλατεία του Νειμποριού.

Αλλά κι από εκεί… πάλι άλλα φευ!

Εδώ είναι  χαρά των προβολέων!
Ένας προβολέας όπου βολεύει, χωρίς σχέδιο. Στη μικρή πλατεία, οι γνωστές «χελώνες» μές τη μούρη σου.
Στο εκκλησάκι, δύο μικρά προβολάκια δαπέδου φώτιζαν τον εξωτερικό τοίχο, εξαφανισμένος ο βράχος και η κεραμοσκεπή, από μακριά έμοιζε περισσότερο με κελί παρά με γραφικό εκκλησάκι πάνω σε βράχο.
Όλο το καλοκαίρι, το Παραπόρτι σκοτεινό. Ο Τουρλίτης σκοτεινός. Το Κάστρο με προβολέα από απέναντι σαν από λουξ, μόνο στην μπροστινή μεριά . Ο Αφανής σκοτεινός. Το εκκλησάκι της Θαλασσινής κακοφωτισμένο.
Κι εμείς μιλάμε για αναβάθμιση του Νειμποριού και για παράταση της τουριστικής περιόδου στο νησί του πολιτισμού…
Πώς, όμως, να παρατείνεις την τουριστική περίοδο, όταν δεν έχεις τουλάχιστον φωτίσει κατάλληλα τα ωραιότερα τοπόσημα της Χώρας;
Για να μην παραπονεθώ στους κουρασμένους αντιδημάρχους, περίμενα υπομονετικά τις προαναγγελθείσες αλλαγές στις καρέκλες. Μόλις, όμως, διέρρευσαν τα νέα, είδα ότι ήταν μία από τα ίδια, ονόματα φορτωμένα ξανά με ατελείωτες τυπικές αρμοδιότητες
Χαμένος κόπος οι προτάσεις.

Στα μαύρα σκοτάδια εμείς , τα μικρά μουσεία με λουκέτο και τα μεγάλα έτοιμα να σαλπάρουν, τα αξιοθέατα κακοφωτισμένα, τα GPS μπερδεμένα, οι αρμόδιοι στην καρέκλα τους, με τα συγχαρητήρια στα μικρόφωνα και τις φωτογραφίες στο διαδίκτυο.
Α, και πού ’σαι, να βλογάμε τον κύριο που έχει τάμα και πείσμα να κάνει κάθε διετία το συνέδριό του, το μοναδικό εδώ και 25 χρόνια, στο παρατημένο Δημοτικό Θέατρο της Χώρας. Ίσως το επόμενο συνέδριο να έχει θέμα την επίδραση του σκότους στο δέρμα των κοιμωμένων ψηφοφόρων.