Video Κινηματογραφική Λέσχη Άνδρου Νέα

Η νέα μας ταινία: "Ήρεμο Πάθος" του Τέρενς Ντέιβις

Σάββατο 4 & Τρίτη 7 Νοεμβρίου 2017, 8:15μμ

Δημοτικό Κινηματοθέατρο Άνδρου

Ήρεμο Πάθος
A Quiet Passion

Πριν τη ταινια : ΑΝΔΡΙΑΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ :

 ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΛΛΑΝΔΟΥΣ ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΝΔΡΟΥ

Δραματική 2016 | Έγχρ. | Διάρκεια: 125′
Aγγλική ταινία, σκηνοθεσία Τέρενς Ντέιβις

με τους: Σίνθια Νίξον, Τζένιφερ Έιλ, Ντάνκαν Νταφ

Η ζωή της Αμερικανίδας ποιήτριας Έμιλι Ντίκινσον από τα σχολικά χρόνια μέχρι τη σταδιακή απόσυρσή της από τις κοινωνικές συναναστροφές και το θάνατό της χωρίς κανείς να έχει αναγνωρίσει το έργο της.
Ποιητής, ρεαλιστής και σπουδαίος στιλίστας, ο Τέρενς Ντέιβις («Ένα Τραγούδι για το Ηλιοβασίλεμα») σκιαγραφεί το ψυχολογικά βαθύ πορτρέτο μιας σιωπηλής επαναστάτριας και υπογράφει μια χαμηλόφωνη ωδή στον ασυμβίβαστο ρομαντισμό.
Από τις ευαίσθητες ηρωίδες μέχρι τα φροντισμένα πλάνα του, ο Τέρενς Ντέιβις παραμένει ένας γνήσιος ρομαντικός της μεγάλης οθόνης.

Λάτρης της εικαστικής τελειότητας, ακολουθεί με το φακό του τις περιπέτειες ευάλωτων και καθημερινών –σχεδόν πάντα θηλυκών– χαρακτήρων, οι οποίοι βρίσκονται σε φανερή αναντιστοιχία με την εποχή τους. Και όσο ακέραιοι, συναισθηματικοί ή οραματιστές είναι άλλο τόσο δυσκολεύονται να βρουν τη θέση τους σε έναν κόσμο αντρικής εξουσίας, οικονομικών συμφερόντων και διαβλητών αξιών. Όπως η Έστερ στο «Βαθύ Μπλε του Έρωτα», η Κρις στο «Ένα Τραγούδι για το Ηλιοβασίλεμα» και η Έμιλι Ντίκινσον στο «Ήρεμο Πάθος».
Αν και ανακαλύφθηκε αργά από τους φιλολογικούς κύκλους, η Έμιλι Ντίκινσον θεωρείται πλέον, δίπλα στον Γουίλ Γουίτμαν, η σπουδαιό­τερη εκπρόσωπος της ποιητικής Αμερικής του 19ου αιώνα.
Από τα σχεδόν 1.800 ποιήματά της, με μοντέρνα ρίμα, ιδιότυπη στίξη και βραχείς στίχους, μόλις μία ντουζίνα δημοσιεύτηκε όσο εκείνη ζούσε, εντελώς αποσυρμένη από την κοινωνική ζωή τα τελευταία της χρόνια. Όπως ο Πόε, ο Μπάιρον και ο Φον Κλάιστ, η Ντίκινσον ήταν όχι μόνο μια αυθεντική φωνή του ρομαντισμού αλλά και μια γνήσια ρομαντική ηρωίδα.
Γοητευμένη από τις έννοιες του έρωτα και του θανάτου, ασυμβίβαστη με τον κομφορμισμό της εποχής της, πιστή στη δύναμη των ανθρώπινων συναισθημάτων, δημιούργησε έναν μαγικό εσωτερικό κόσμο, όπου οι ευαίσθητες ψυχές αγωνίζονται θαρραλέα αλλά μάταια ενάντια στη λήθη και τη μελαγχολία.
Η Ντίκινσον είναι η απόλυτη ηρωίδα του Τέρενς Ντέιβις, στη ζωή και στο έργο της οποίας ο Βρετανός σκηνοθέτης αναγνωρίζει ένα μεγάλο κομμάτι του (καλλιτεχνικού) εαυτού του. Στο «Ήρεμο Πάθος», μια στιλάτη βιογραφία με κάδρα που παραπέμπουν σε ζωγραφικά πορτρέτα της ρομαντικής εποχής, την πρωτοσυναντάει ως έφηβη που εναντιώνεται στη θρησκόληπτη διευθύντριά της, για να γίνει γρήγορα μια εσωστρεφής αλλά ευφυέστατη, ετοιμόλογη, επίμονη στη γνώμη και στις αρχές της γυναίκα.

Ενώ με φωνή off απαγγέλλει στίχους της, αναζητώντας έναν έρωτα και μιαν ανθρώπινη επαφή­ που δεν έρχεται ποτέ, η κοινωνική­ της εικόνα είναι αυτή μιας αυστηρής γεροντοκόρης που απέχει από κάθε συναισθηματική εμπλοκή και κάθε ηθικό συμβιβασμό.
Αργά και μεθοδικά, με πνευματώδη και άλλο τόσο ύπουλο τρόπο, ο Ντέιβις φανερώνει σταδιακά πως μια σειρά από κοινωνικούς, ταξικούς και οικογενειακούς συμβιβασμούς «ανεπαισθήτως την έκλεισαν από τον κόσμον έξω». Επικεντρωμένος στην ηρωίδα του, την οποία η Σίνθια Νίξον του «Sex and the City» ενσαρκώνει με υπόκωφη ένταση και ήρεμο πάθος, σκιαγραφεί το εκφραστικό πορτρέτο της γυναίκας της βικτοριανής εποχής, σχολιάζει τον άρρηκτο δεσμό έρωτα­ και θανάτου και αποτυπώνει με σπάνια κινηματογραφική κομψότητα το mal du siècle, τη μελαγχολία μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου.
Μ. Βρετανία. 2016. Διάρκεια: 125΄. Διανομή: NEO FILMS.

Τέρενς Ντέιβις

Ο Τέρενς Ντέιβις, γέννημα θρέμμα του Λίβερπουλ, είναι ο πιο ιδιόρρυθμος της γενιάς των Βρετανών σκηνοθετών της οποίας επιφανείς εκπρόσωποι είναι ο Στίβεν Φρίαρς, ο Μάικ Λι και ο μεγαλύτερός τους ηλικιακά Κεν Λόουτς. Η ιδιορρυθμία του, η οποία τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό στο σινεφίλ κοινό, θα λέγαμε πως έγκειται στη διακριτή απόστασή του από τον παροιμιώδη αγγλικό ρεαλισμό, αλλά και από την καλλιγραφία της ηθογραφίας ή του ακαδημαϊσμού.
Ο Ντέιβις ήταν πάντα μέσα και έξω από τα είδη. Εδωσε ξεχωριστή υφή στο μελόδραμα, στην ταινία εποχής, αλλά και στο ντοκιμαντέρ (χαρακτηριστικό παράδειγμα, το «Of Time And The City» για το Λίβερπουλ). Αν του βάζαμε ετικέτα, θα διαλέγαμε αυτή του φορμαλιστή που δεν είναι «δήθεν». Οι ταινίες του δεν είναι κάδρα νεκρής φύσης, έχουν γοητευτικές εικόνες, απαράμιλλης εικαστικής ομορφιάς, παλλόμενες από ανθρώπινα δράματα.
Θα μπορούσαμε, επίσης, να χαρακτηρίσουμε τον Ντέιβις τον κατεξοχήν σκηνοθέτη της παραπάνω γενιάς που έκανε τη γυναίκα επίκεντρο στο κινηματογραφικό του σύμπαν. Στο «Βαθύ μπλε του έρωτα» (The Deep Blue Sea), ένα από σπουδαιότερα βρετανικά μελοδράματα της τελευταίας εικοσαετίας, οδήγησε τη Ρέιτσελ Βάις στην πιο συναρπαστική της ερμηνεία, αφήνοντας την ψυχολογία της να καθορίσει το ύφος της φωτογραφίας και την ατμόσφαιρα της ταινίας. Στο «Α Quiet Passion» εμπιστεύθηκε τη Σίνθια Νίξον (του «Sex and the City») για τον ρόλο της Αμερικανίδας ποιήτριας Εμιλι Ντίκινσον και δικαιώθηκε, κρίνοντας από τα σχόλια για την ταινία στην πρόσφατη Μπερλινάλε. Στο «Ενα τραγούδι για το ηλιοβασίλεμα» (Sunset Song), το οποίο προηγήθηκε της βιογραφίας της Ντίκινσον, στηρίχθηκε στην Αγκνες Ντέιν, πρώην μοντέλο που στάθηκε με αξιώσεις σε ένα δράμα εποχής.

Αφήστε ένα σχόλιο